Coban - Semuc Champey - Lanquin - Chichi - Pana

Vrijdag 2 december – Lessen gehad, geinternet e.d. Susan gesproken en duidelijke afspraken gemaakt dat we de volgende dag (zaterdag) naar Coban zouden gaan. Doordat de email niet helemaal goed werktte, waren er nogal wat onduidelijkheden over wanneer we in Coban zouden zijn…

Zaterdag – ´S ochtends zat ik al in Panajachel te wachten voor mijn busje. Het was erg leuk om te zien dat de Maya´s en Guatemalteken van verre komen met al hun spullen in hun karren of doormiddel van doeken/tassen die ze met hun hoofd/rug dragen. Elke ochtend weer stallen deze mensen hun spulletjes uit in deze ene straat in Panajachel. In de hoop dat er toeristen zullen zijn die wat gaan kopen.
Ik had al mijn busreizen die ik alleen ging maken via een bureau geboekt, om er zeker van te zijn dat alles goed zou gaan. En ook met het idee dat ik vanuit Chichicastenango (grote toeristische markt) waarschijnlijk een extra tas met spullen mee zou slepen.
Om half 10 ging mijn busje naar Guatemala City. Vanaf daar zou ik dan een grotere bus naar Coban pakken. De chauffeur zou me dan echt bij de bushalte afzetten en zeggen welke bus ik moest pakken… Tenminste dat zeiden ze… het liep dus ietsje anders…
Het busje naar Antigua ging goed (wouw! Wat een mooi uitzicht op Lake Atitlan!!! – helaas nog geen foto van...), vervolgens een half uur rondjes gereden in Antigua, moesten we overstappen in een andere auto. Deze zou me naar Guatemala City brengen. In de auto werd duidelijk dat hij niet door had gekregen dat ik bij het busstation moest worden afgezet. Alleen voor 50Q extra wou hij me hierheen brengen. Terwijl ik het bureau hier ook al voor had betaald! Ik was best wel boos en de chauffeur was ook niet echt vriendelijke… maarja.. niets aan te doen. Guatemala City is niet echt een veilige stad en dus heb ik maar gewoon betaald. Ik ga nog terug naar Panajachel en praat dan nog wel met het bureau! Echt heel slecht geregeld, zeker omdat ik er zoveel extra voor had betaald om het goed geregeld te hebben! Vervolgens zie ik een ENORME rij mensen voor de kassa. Eenmaal in de bus was ik wel erg opgelucht: eindelijk op weg naar Coban! In de bus kwam ik aan de praat met een Guatemalteek die Engels wil leren. We hebben gedeeltes in Engels en gedeeltes in Spaans gepraat. Heel leerzaam! :-)
Hij stond in het middenpad en gelukkig had ik deze 4,5 uur durende reis een zitplaats. Onderweg kwam ik erachter dat ´de pie en el autobus es prohibito´ = staan in de bus is verboden. Toen we langs de politie kwamen moest de man door zijn knieen, zodat de politie niet zou zien dat er mensen in het middenpad stonden. De rit ging echt door de bergen heen, we werden aardig heen en weer geschud en de uitzichten waren echt prachtig. Eenmaal in Coban aangekomen rond 7 uur in het donker, blijkt het niet Coban te zijn!!! Heel vaag, op alle bussen staat gewoon dat ze naar Coban gaan, rijden ze verder! (vond het al zo vreemd dat een paar stations eerder zoveel mensen uitstapten?! ,-) Gelukkig kwam ik daar buiten in ??? Maylinn tegen, een meisje uit Noorwegen. Zij dacht ook in Coban beland te zijn. We hebben maar een taxi opgezocht en zijn terug gereden naar het echte Coban. Pfoeh! Dat was een hele reis! Gelukkig Susan gevonden en even lekker gegeten en rustig aangedaan.

Zondag zijn we met een mini-busje naar Semuc Champey gegaan. Het eerste uur was over een normale weg, maar de laatste 1,5 uur waren echt een hele ervaring. Onverharde weg, door de bergen. Wederom mooie uitzichten. Het was een busje voor zo´n 11 personen, maar in totaal kunnen er met zo´n busje toch 28 man en nog een hoop bagage vervoerd worden! 21 personen was de max die we in het busje hebben geteld, daarnaast zaten er dus nog 7 op het dak! :-) We verbleven in een leuke accommodatie die een orginele schommel had. Bij de rivier, kon je zo de rivier in swingen! :-)

´S middags hebben we een tour gedaan naar de grot ´Kan-Ba´. We waren met z´n vieren: Susan, Maylinn, ik en de gids. Buiten de grot kregen we allemaal een kaars, aangestoken en daar gingen we... Best wel spannend! Dit keer dus geen helm en-of lamp, alleen een kaarsje. In de grot wat vleermuisjes gezien, hetzelfde geluid gehoord wat ik in de cenote hoorde. ,-) Stukken gelopen in de grot en ook stukken gezwommen met de kaars in de hand. Op het gegeven moment kwamen we bij een rots van 3meter waar je op kon klimmen en dan naar beneden kon springen in het water. Het was natuurlijk vrij donker, alleen de gids had een hoofdlamp die hij op de plek scheen waar je heen moest springen. Ik wist niet of ik het zou durven, maar ik wou het wel proberen om te kijken of ik het zou doen. Elke keer als de gids zei ´ga je?´ bedacht ik een vraag in mijn beste Spaans. Tegenover stak een rots uit en die maakte het wel extra eng, want de gids zij ook duidelijk dat je op moest passen met je hoofd als je springt. Uiteindelijk heb ik het dus ´gewoon´ van de rots af in het donker in het water gesprongen! Best wel cool, maar 1x is genoeg hoor! ,-) Ook nog van een glijbaan rots afgegaan. Vanaf de grot zijn we lekker rustig terug gedobberd in een band naar de accommodatie. Leuk om de geluiden van het water en de natuur dan rustig in je op te nemen. Wel fijn dat ook hier een gids meeging (waarom zou je denken) hij wees ons op een draaikolk in het water. Goed om te weten!

Maandag zijn we naar Semuc Champey zelf gegaan, ongeveer 20 min. Lopen vanaf de acco. Het is een limestone bridge van 300 meter lang (sorry kan niet op de NL vertaling komen). Bovenop deze brug hebben zich kleine baden gevormd. Voordat we onszelf trakteerden op een lekker bad zijn we ´eventjes´ omhogen geklommen naar ´el mirador´. Het uitkijkpunt. Niemand, maar dan ook niemand had ons gewaarschuwd dat het zo´n klim zou zijn! De hele tijd dachten we dat we er bijna zouden zijn... kwam er weer een stuk trap in zicht.... Denk dat we in totaal zo´n 20 a 30 minuten hebben geklommen, maar het was het uitzicht meer dan waard! Het water heeft echt een ongelooflijk mooie blauwe kleur en de vormen hebben echt indruk op me gemaakt. Bekijk de foto´s zelf maar! :-) Na de klim naar beneden hadden we wel een lekker bad verdiend. In het water zwommen allemaal visjes die de huid van je schooneten. Heel appart... kriebelt!
´S middags zijn we achterop een jeep met onze spullen naar Lanquin gereden. Dat ligt een half uur bij Semuc Champey vandaan, op de route naar Coban. Het idee was om naar de grot in Lanquin te gaan. Het moest heel mooi zijn om bij zonsondergang al de vleermuisen uit de grotten te zien komen. We zijn er dus in zo´n 20 min. heengelopen, maar het werd natuurlijk al donker. Eenmaal daar aangekomen dachten we dus dat we te laat waren en alles gemist hadden. Omdat het een beetje eng was op de rustige wegen in de ´middle of nowhere´ zijn we maar gauw terug gelopen. Onderweg werden we nog vergezelgd door een Guatamalteeks jongetje. Die vroeg al of we de vleermuizen gezien hadden en hij zei dat ze er NU waarschijnlijk uitvlogen. Balen! Maar deze dag hebben we wel goed veel beweging gehad, volgende keer beter. Oja, en wel vleermuisjes buiten rond zien vliegen! ,-) Beter dan niets... ,-)

Dinsdag om 7 uur het busje gepakt naar Coban. We wouden eigenlijk rond 5 of 6 uur gaan, maar de jongen gister zei dat de route voor 7 uur ´s ochtends in het donker wel een stuk gevaarlijker was. Goed advies! In Coban bus naar Guatemala City gepakt. Daar een taxi naar een ander station. Vanaf daar een chickenbus (eindelijk!) gepakt naar Chichicastenango. Het laatste stuk duurde 3 uur. Erg gezellig tussen de Guatamalteken. Echt een stuk leuker, avontuurlijker en zeker gevaarlijker dan de normale bussen en mini-busjes. Gewoon inhalen voor de bocht, geen probleem. Kunnen toch 3 bussen naast elkaar op de 2-baansweg. Maar wat als er aan de andere kant van de bocht nu een buschauffeur is met hetzelfde idee??? Ook waren sommige stukken vrij mistig. Tja... niet te veel bij nadenken! Om 5 uur waren we dan eindelijk in Chichicastenango. Ik heb een Spaanse krant gekocht om mijn Spaans een beetje te helpen. Moet wel erg veel vertalen, maar heb wel het idee dat dit een hele goede methode is om het Spaans iets beter te gaan beheersen. Susan en ik hebben al het idee om in Antigua straks gewoon appart in het park te gaan zitten en dan hopen dat er iemand van de lokale bevolking tegen ons aan begint te praten. ,-) Dit is natuurlijk de beste manier om het Spaans te verbeteren. We zullen zien...

Woensdag – Lekker rustig aan gedaan in Chichi. Beetje rondgelopen, gekeken, ge-internet e.d. ´S avonds vierden ze feest in Chichi. Heel erg leuk om mee te maken, maar LEVENSGEVAARLIJK! Het begon heel onschuldig. Marimba band die vrolijke muziek aan het spelen was. Een paar mannen droegen een grote Maria pop op palen naar de kerk. Deze werd voor de ingang geplaatst. Enkele keren werd er een onwijs lange rode lont met knallers op de grond geplaatst. Wat een herrie!!! En alle mensen staan er gewoon vlakbij! Ik heb echt mijn oren even moeten beschermen voor het harde lawaai! Vervolgens kwam er een ijzerwerk aan waarop allemaal vuurpijlen en ander vuurwerk vastgemaakt waren. Hieronder zat een soort box waar een persoon onder kon staan. Deze persoon droeg dus het vuurwerkgevaarte en was er vrolijk mee aan het dansen op de muziek. Na gewoon gedanst te hebben en het volgende liedje begon werd er gedanst en werd al het vuurwerk op het gevaarte ook nog afgestoken ook! Wild word er heen en weer gedanst nog geen meter van al het publiek vandaan. De vuurpijlen en het andere vuurwerk schoten echt alle kanten op! Gedurende het eerste vuurwerkspectakel belandde er al een vuurpijl voor mijn neus. Ik had wel het geluk dat een paar Guatamalteekse vrouwtjes voor mij zo aardig waren om de vuurpijl op te vangen. ,-) De lonely Planet (bijbel voor reizigers) had ons al wel gewaarschuwd dat het vuurwerk zelfs de brandweerlieden weg liet rennen... Ik heb dan ook maar een mooi muurtje opgezocht en heb voorzichtig vanachter het muurtje vandaan verder gekeken. Wel zo veilig! Na 5 van die vuurwerkstunts gezien te hebben vonden Susan en ik het wel mooi geweest en hebben we de veiligheid opgezocht in een leuk eettentje. Niet al te laat gemaakt, want de volgende dag stond een dag shoppen op de planning!

Donderdag - De bekende en grote markt van Chichicastenango! (alleen op donderdag en zondag). Mensen komen echt van overal uit de omgeving om hun ´handicrafts´ (kleden, tassen, kleding...) te verkopen. ´S ochtends
werd er nog feest gevierd. Mensen verkleed met pruiken, maskers en kleding die een dansje gingen doen. Er kwam een vrachtwagen aangereden waarin de band speelde. Je zag ze alleen zitten door een klein duurtje. Waarschijnlijk omdat er geen tijd was om een band bij het plein en de kerk neer te plaatsen omdat er allemaal mensen zijn die daar hun spullen zo snel mogelijk willen verkopen. Ondertussen werd er af en toe nog flink op los geknalt. We zijn waarschijnlijk toch een beetje te verwend, na een paar dansjes hadden we het wel gezien. (Of zou het misschien komen omdat we mochten gaan shoppen?! ,-)
Natuurlijk hebben we ons lekker uitgeleefd op de markt. Eindelijk mochten we van onszelf wat gaan kopen! (we hebben ons tot nu toe goed ingehouden). Susan gaat de spullen naar huis sturen en aangezien Maarten volgende week al komt (YES!) heb ik hem gevraagd of hij mijn tas met spulletjes mee naar NL wil brengen. Handy!
Om 2 uur ging helaas mijn busje naar Xela (Quetzaltenango) al. Ik had nog wel even door kunnen shoppen. ,-)
In Xela heb ik gelijk even gekeken wat ik de volgende dag kon doen, aangezien ik in Xela maar 1 dag te besteden had. Ik had het geluk dat een man uit de UK (Ian) ook graag de volgende dag een vulkaan wou beklimmen. Anders was het niet mogelijk geweest. Omdat ik nu alleen was ben ik met hem ook gelijk wat gaan eten. Was erg gezellig.

Vrijdag - Om half 5 ging mijn wekker! Om half 6 stonden we bij de voet van de vulkaan Santa Maria (3772m). Daar kregen we te horen dat onze gids een Maya vrouwtje (meid?) was. Totaal niet verwacht dat zij met haar Maya-rok en hakken de vulkaan op zou klimmen. Ian had erg veel vragen, maar spreekt alleen maar Engels. Ik heb deze dag mijn Spaans erg goed geoefend. Kon alles vragen wat we wouden en begreep zelfs de antwoorden! :-) Goed gevoel! We kwamen onderweg erg veel Maya´s tegen. Het blijkt dus dat deze mensen (van kinderen tot bejaarden!) elke 2 dagen de vulkaan opklimmen. Ze nemen dan bloemen mee die ze daar neer leggen voor de goden. Ze klimmen dus helemaal naar boven omdat ze dan dichter bij de goden zijn, daar kunnen de goden hun gebeden beter horen. Ze waren echt aan het knielen en bidden. Heel appart. Ook staan er allemaal teksten op de sten bovenop, ook aan de goden gericht. De ene dag werken ze dus, weven ze doeken en kleden en de andere dag maken ze tijd om de vulkaan te beklimmen. Wat niet niets is, want het duurt iets meer dan 3 uur om de vulkaan op te klimmen. (misschien dat de lokale mensen iets sneller zijn ,-) en iets minder dan 3 uur om weer naar beneden te gaan. Tijdens de klim heb ik regelmatig gedacht ´ik kan niet meer!´. Ik was dan ook erg blij toen ik de top had gehaald!!! Pfoeh! Het was zeker zwaarder dan de Pacaya! Onderaan waren we bang dat we boven niets zouden zien omdat het heel bewolkt was. Gelukkig is dat wel iets bij getrokken. Aan de top konden we de actieve vulkaan Santiaguito (2488m) zien roken, maar na 10 min. konden we hem helaas niet meer zien omdat er weer wolken waren. We hebben wel 2 duidelijke uitbarstingen gehoord, maar helaas konden we er niets van zien. Wel een mooi uitzicht aan de andere kanten. Op de terugweg kwamen we nog een Maya vrouwtje tegen aan wie we gevraagd hebben of we een foto mochten maken. Vond ze wel heel leuk en via het tour bureau gaan we nu zorgen dat ze de foto krijgt. Erg leuk. Ook krijgt onze gids foto´s en hebben we haar natuurlijk een leuke tip gegeven, voor al het zware werk en de info die ze ons gaf. Het was wel een hele klim, mijn knieen doen nog steeds zeer! (veel correctie-werk tijdens de daling). Maar een errug geslaagde dag. Te moe om nog meer te doen die avond. ,-)

Zaterdag 10-12 busje genomen naar Panajachel. Lekker rondgelopen en ik doe het vooral nog steeds rustig aan. Zo even de foto´s op mijn site zetten, morgen een tour op het meer met waarschijnlijk een prive-gids en dan direct daarna door naar ´mijn´ familie in Antigua. ,-) Voor een weekje meer Spaanse les.

Iedereen een heel fijn weekend!

Groetjes en liefs,
Rowena.